Δεν ήταν αντάρτες με την έννοια που έχουμε σ
το μυαλό μας και ίσως να μην γνώριζαν την τέχνη του μαχαιριού και της αιματηρής αντίστασης. Ήταν μαθητές και καθηγητές, μα πάνω από όλα ήταν Έλληνες. Για όπλο είχαν την μπάλα και για λάβαρο τη φανέλα τους. Ήταν η ομάδα «Πόντος».
Ιδρύθηκε από αποφοίτους του Κολεγίου «Ανατόλια» της Μερζιφούντας το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολεγίου, ενώ η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του πνεύματος, της τέχνης και του αθλητισμού, φτάνοντας το 1913, τα 180 μέλη. Ο σύλλογος διέθετε τρία τμήματα: το φιλολογικό, το οποίο οργάνωνε τακτικές συζητήσεις για ποικίλα θέματα και διαγωνισμούς, το αθλητικό, το οποίο διοργάνωνε αθλητικούς αγώνες, και το μουσικό, με διευθυντή επί σειρά ετών το Ν.Σ. Σειρηνίδη, το οποίο από το 1913 είχε ορχήστρα εγχόρδων. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού Πόντος.
Το 1921 οι Τούρκοι αφού είχαν πραγματοποιήσει όλες τις εκκαθαρίσεις του ελληνικού πληθυσμού άφησαν για το τέλος την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ηγεσία του Πόντου. Ανάμεσα σε εργοστασιάρχες, εκδότες, εμπόρους, δικηγόρους που καταδικάστηκαν ήταν και η ομάδα ποδοσφαίρου «Πόντος» με την κατηγορία ότι η φανέλα με τις λευκές και γαλάζιες ρίγες της θυμίζουν ελληνική σημαία. Συνελήφθησαν το Φεβρουάριο του 1921 και έξι μήνες μετά απαγχονίστηκαν στην Αμάσεια. Δυστυχώς όλα τα ονόματα των αθλητών δεν μπορέσαμε να τα ανακαλύψουμε παρά μόνο των καθηγητών του Αμερικανικού Κολεγίου της Μερζιφούντας «Ανατόλια», Γ. Θεοχαρίδη, Χ. Γεωργίου και Α. Συμεών και των μαθητών του ίδιου κολεγίου, Αναστάσιου Παυλίδη και Συμεών Ανανιάδη
